Blogs

« Vorige - Volgende »

Hakketak, Francine sprak... Carolien Marcelis

23 november 2013 - 10:00  •  Francine Verbiest  •  reacties

Hakketak, Francine sprak... Carolien Marcelis

Als ik langs die winkel/toonzaal waar grafstenen (mijn woord) op de grond liggen op de Hooigracht loop denk ik wel eens… Goh, Bizarre handel…van wie zou dit bedrijf hier zijn? Naar binnen dus en daar werd ik verwelkomd door Carolien Marcelis die samen met haar man Twan, dit bedrijf sinds 1999 runt. Twan had in de wereld van natuurlijke en duurzame materialen toen al meer dan 15 jaar kennis en ervaring opgebouwd dus de stap naar een bedrijf in “gedenktekens” zoals dat officieel heet was niet moeilijk te maken.

Monument in de dubbele zin.
Het bedrijf zit in een Monument, een oud, erg lang pand…verwonderd kijk ik om me heen naar al die stenen en potten terwijl ik Carolien volg, helemaal naar achter waar een sfeervolle tafel met stoelen staat.. “Ga lekker zitten”, zegt ze terwijl ze met een koffiemachine aan de gang gaat. Ik zak in ‘n comfortabele stoel en als ik ’n doos tissues, pepermuntjes (van die sterkte waar je tranen van in je ogen krijgt, of die kunt verbloemen als die er al rolden) lekkere koekjes en een notitieblok op tafel zie liggen snap ik ook ineens waarom die informatiehoek helemaal achterin ’t pand gesitueerd is. Mensen die hier komen zijn in rouw…die zijn hier om de finishing touch, ofwel een mooi gedenkteken op het graf van hun overleden liefste, ouder, kind, te bestellen bedenk ik me terwijl kippenvel me bij de laatste optie overvalt.

Informatie en raad
Op mijn verzoek of Carolien ’s wil uitleggen hoe zo’n “verkoop” gesprek hier nu verloopt begint ze te vertellen; “Mensen die ’n gedenkteken zoeken weten niet goed wat er allemaal mogelijk is totdat ze hier komen. En wij helpen ze door voorbeelden van de verschillende materialen en modellen te laten zien in natuursteen, metaal en glas” Ik leer hier snel dat er ook verschillende vormen mogelijk zijn, mits ze voldoen aan de voorschriften voor gedenktekens. Vlakbij me staat een zwarte steen rechtop met regels erin gemaakt in allerlei verschillende kleurtjes. Carolien knikt bevestigend, dat is allemaal mogelijk ja, je kunt je naam in bijvoorbeeld, blauw krijgen hoor, of rood, geel, laat maar weten! Ongelooflijk…..en dan zijn er nog talloze andere mogelijkheden om ’n bijna eeuwigdurende herinnering te realiseren. Ik kijk om en die wand met vazen in mijn beleving is dus een wand met urnen voor as opslag van je dierbare. De keus is enorm! En als dat nog niet toereikend is voor jouw wensen, als je je dierbare (as) nog dichterbij wilt, dan kan het in een sieraad verwerkt worden. Voor om je nek ja, of een ring. Wat jij wenst.

Anekdotes
“Je hebt vast weleens grappige, bizarre of bijzondere belevingen met je bezoekers hier hé?” vraag ik terwijl ik al klaar zit om haar antwoord op te schrijven. Ik hoor niks en kijk naast me in een paar levenloze ogen…Huh? Carolien! Vertel!...wat maak je hier zoal mee? Ik wijs op de doos met tissues, die staat hier toch niet voor niks? Ze zwijgt als het graf. “Nog koffie Francine?” is het enige wat eruit komt. Top…Topvrouw is dit! Nog discreter dan die platen marmer die naast me op de grond liggen. In gedachten sla ik dit adres al in mijn achterhoofd op…voor ooit. Want ontkomen, dat is nog niemand gelukt! En hier blijven je gegevens, verhalen plus verdriet tussen de muren en in haar koppie…

Leid’s leuks en lastiger dingen..
Deze rasleidse woont met haar zaken- en levenspartner plus 2 kids in de prachtige buurt van de Sterrewacht. Ze verlaat Leiden niet eens vaak, alles is toch hier? Leuke winkels, lekkere restaurants, ze kent veel mensen dus waarom eruit? Mocht Leiden onder ’n dikke steen verdwijnen dan kan Haarlem haar verwelkomen, daar lijkt het nog ’t meest op Leiden. Ze kan wel 1 héél klein minpuntje van Leiden noemen. Maar dat is zo modern dat dat vast binnenkort is opgelost, stelt ze. Ze mist nogal wat oplaadpunten voor haar elektrische auto. Sja….

Levensmotto en Hakkenlopen.
Carolien “plukt de dag” dat is een logisch motto voor een vrouw die dagelijks met ’t vergankelijke te maken heeft, vind ik. Maar dat doet ze niet op hakken! O nee…ze zou ’t superleuk vinden om erop te kúnnen lopen maar ze snapt niet hoe sommige dames dat volhouden als ze ze ziet tobben op de Leidse keitjes, dat zou haar nooit lukken!

Aan alles komt ’n eind, dat weet Carolien maar al te goed! Ook aan ons gesprek. Ik loop de tientallen meters door de sfeervolle toonzaal naar de deur weer terug. Ik zie engelen, rotsen, glazen beertjes, potjes, tuintjes zelfs tegen de zachtgele muren op ’t mooie parket. Als ik omkijk zit Carolien verder te schrijven op haar notitieblok. Hier wordt je niet ontvangen door een verkoopster die jouw wensen in een laptop rammelt maar door een warm, bijzonder discreet mens met een kloppend hart voor die mensen waarbij dat helaas gestopt is.

Marcelis gedenktekens; www.gedenktekens-marcelis.nl

Beeld; Fotopersbureau Peter Schipper; www.fbps.nl

Francine Verbiest.'
Francine Verbiest